Coördinerend begeleider Janet Marringa werkte 2 maanden op een corona-afdeling. ‘Die 2 maanden waren intensief, zeker omdat je van top tot teen in beschermende kleding werkt. Toch heb ik vooral mooie herinneringen aan die periode. Het voelde goed om veel dingen nog gewoon te kunnen. Blijkbaar ben ik een verpleegkundige in hart en nieren.'

Janet Marringa werkt normaal gesproken als coördinerend begeleider in een (woon)huis voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat doet zij bij Middin, een organisatie die hulp biedt aan kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking, niet-aangeboren hersenletsel of ouderdomsaandoeningen. Het kan gaan om hulp aan huis, in de wijk, in activiteitencentra en op woonlocaties.

Portretfoto Janet Marringa

Het was absoluut geen gespreid bedje waar ik in terecht kwam. Ik heb mezelf daar opnieuw leren kennen. Zo kwam er een man met flinke doorligwonden vanuit het ziekenhuis naar ons. Daar is dan niets voor geregeld. Ik heb meteen mijn netwerk ingezet en de wondverpleegkundige gebeld. En zo deed ik dat elke keer.

Ik ben er trots op dat we met een heel nieuw team corona te lijf zijn gegaan en dat het ons gelukt is.

Samen opgesloten

Toen na die 2 maanden alle bedden leeg waren, dachten we nog heel optimistisch dat we er doorheen waren en ging ik weer terug naar mijn oude werkplek. Bij de 2e golf ben ik bij mijn eigen cliënten gebleven, ze hadden me nodig.

We zitten nog steeds grotendeels op slot. Cliënten mogen maar 1 persoon per dag op bezoek. Er zijn nauwelijks activiteiten en ze kunnen niet naar hun persoonlijke dagbesteding buitenshuis of naar winkels.

Voorzichtig zijn

Privé merk ik ook dat ik er last van begin te krijgen. Mijn familie is kwetsbaar en woont elders in het land. Ik ben zelf pas 1 keer gevaccineerd, dus ga niet bij ze langs. Normaal vlieg ik door het hele land om leuke dingen te doen. Die lol heb ik nodig om dit werk goed te kunnen doen. Nu met de 2elockdown vind ik het saai. Maar het is belangrijk om privé voorzichtig te zijn, want ik wil onder geen voorwaarde corona mee naar mijn werk nemen.

Tijd voor onszelf

Ik kijk uit naar het moment dat de deuren weer op een kier staan. Nu zijn we volledig gefocust op corona en onze cliënten. Er is geen tijd voor zelfontwikkeling en vernieuwingen. Ik gun ons weer die tijd voor onszelf; om dingen te leren en onze kennis te delen. Ik hoop voor de toekomst dat we weer lekker kunnen samenwerken en dat we elkaars kwaliteiten daardoor weer kunnen zien. Daar zijn we nu ook al mee bezig, maar het blijft lastig als je letterlijk van elkaar verwijderd bent.

Feestje

Ik kan niet wachten totdat we op het werk ons mondkapje mogen afzetten, zodat cliënten meer dan alleen onze ogen zien. Ik vier echt een feestje als het zo ver is, dan hang ik al onze mondkapjes als versiering aan een boom. Ik hoop dat cliënten hun leventje zo snel mogelijk weer veilig kunnen oppakken. Dat gun ik ze zo. Daar geniet ik zelf dan ook van.

Dag van de Verpleging

12 mei, de geboortedag van Florence Nightingale, is de internationale dag van de verpleging. Een dag om de verpleging te bedanken en aandacht te vragen voor de (ontwikkelingen in de) beroepsgroep. In 2020 stond de verpleging door de coronacrisis dagelijks in het middelpunt. Terecht, want verpleegkundigen werken in alle sectoren binnen de gezondheidszorg en hebben in deze coronatijden een cruciale rol in preventie, behandeling, nazorg en ondersteuning. Daarom hebben we toen 8 verpleegkundigen en een lector gevraagd naar hun visie op de ontwikkeling van hun vak in relatie tot de coronapandemie. In mei 2021 hebben we een aantal van hen gevraagd om terug te blikken op het afgelopen jaar en opnieuw naar de toekomst van het vak te kijken.

Redactie Kim Nelissen (KimTikt), eindredactie ZonMw

Meer informatie

Naar boven
Direct naar: InhoudDirect naar: Onderkant website