Nico Treffers (51 jaar) kwam na een relatiebreuk in een uitzichtloze situatie terecht. Hij zwierf op straat en kreeg paniekaanvallen. Hij klopte aan bij verschillende instanties maar kon nergens terecht. Toen kwam Respijthuis Frits in beeld. ‘Hier stond de deur wijd open. Het was een enorme overgang! Ik kwam tot rust en kreeg energie om aan mijn problemen te werken. Mijn toekomst ligt nu weer voor me open!’

Na Nico’s relatiebreuk ontmoette hij een leuke vrouw en werd verliefd. ‘Na een half jaar trok ik bij haar in. Ik dacht ‘waarom niet?’. Dat was de grootste fout van mijn leven. Haar ex ging failliet en dat bracht enorme schulden met zich mee. Ze moest haar koophuis noodgedwongen verkopen. Het ging heel snel: binnen 1 maand stonden we met al onze handel op straat. Maar ik had mazzel, een kennis hielp me aan een flatje.’

Met lege handen

Omdat Nico de flat niet als vaste verblijfplaats kon opgeven, raakte hij zijn uitkering kwijt. En de vrouw waar hij zo verliefd op was, veranderde ineens van persoonlijkheid. ‘Uit het niets zei ze: ‘ik zie geen toekomst meer tussen ons’. Toen stond ineens de huiseigenaar met een slotenmaker voor de deur. Bleek dat ze al een half jaar de huur niet had betaald. Ik wist van niks! We kregen 2 uur de tijd om onze spullen te pakken. Ik stond weer op straat.’

Instanties hielden deur dicht

Nico Treffers
Nico Treffers

‘Waar moest ik heen? Er zijn zoveel instanties, maar niemand deed de deur voor me open. ‘Je bent niet de enigste, we hebben wachtlijsten’, hoorde ik steeds.’

‘Ik kon hier en daar een paar nachten bij kennissen of de daklozenopvang slapen, maar verbleef het merendeel op straat. Dat was echt een hel. Het ging steeds slechter met me. Ik raakte ondervoed en kreeg psychische problemen. Ik had veel paniekaanvallen en wilde niet meer leven. In oktober werd het steeds kouder. Tijdens een telefoongesprek met mijn dochter ben ik op straat in slaap gevallen. Zij heeft alarm geslagen. De politie is me gaan zoeken en heeft me naar het politiebureau gebracht.’

Permanente oplossing gezocht

Een aardige politieman ontfermde zich over Nico. ‘Hij regelde via de crisisdienst een noodkamer bij de daklozenopvang. Ik was blij en wanhopig tegelijk: ook dit was maar tijdelijk. Toen kreeg ik een telefoontje van Huub Goosen. Wat een warme stem aan de telefoon! Ik vertelde mijn verhaal, en hij nodigde me uit voor een kennismaking bij respijthuis Frits. Ik kende dit huis niet en wist niet wat ik kon verwachten. Na de kennismaking zei hij: ‘Ik ga je nu je kamer laten zien’. Ik was helemaal verbouwereerd. Kon ik hier blijven? ‘We bekijken het met de week’, zei Huub.’

Warme ontvangst

De 1e week trok Nico zich terug op zijn kamer. ‘Ik moest echt even tot rust komen na alle commotie. Door de omgeving, de natuur en mensen kroop ik langzaam uit mijn schulp. Ik zag uilen vliegen, hoorde spechten, zag hertjes lopen en maakte wandelingen. De natuur werkte voor mij heel rustgevend. Niets was verplicht, maar het was fijn om in huis mee te kunnen helpen. Ik bouwde samen met een andere gast een rokershok en hervond mijn passie voor koken. Het deed me enorm goed om anderen van mijn eten te zien genieten.
Vanaf dag 1 heb ik me hier thuis gevoeld. Ik werd warm en vriendelijk ontvangen en voelde me geaccepteerd. Het was zo’n overgang na al die instanties die nee zeiden. Ik kwam van de hel in het paradijs terecht.’

‘In dit logeerhuis delen gasten hun ervaringen en hebben begrip voor elkaar. Daar kan geen gesprek met een maatschappelijk werker tegenop.’

Op eigen kracht

Voor Nico in respijthuis Frits kwam, was hij alles verloren. ‘Ik voelde me leeg vanbinnen. Juist de instanties voor daklozen kwamen niet voor me op. Door mijn verblijf in Respijthuis Frits heb ik mijzelf teruggevonden. Ik heb weer zelfvertrouwen en een doel in het leven gekregen. Ik zie het weer helemaal zitten en ben gemotiveerd om aan mijn probleem te werken. Ik verbaas mezelf soms: waar komt al die energie vandaan? Ik heb dit allemaal zonder zorginstanties op eigen kracht gedaan. ‘Herstellen doe je zelf,’ zeggen ze hier. Daar sta ik 100% achter!’

De toekomst tegemoet

‘Over 2 dagen vertrek ik. Mijn toekomst ligt weer open. Eerst wil ik een eigen plekje vinden. Als dat gelukt is, kan ik naar werk gaan zoeken. Ik doe alles stapje voor stapje.
Ik heb tijdens mijn verblijf veel mensen zien komen en gaan. Ze bloeien hier allemaal op en vinden weer hun weg. Ik hoop dat deze plek nog groter wordt, want het is een 'must' voor veel mensen.’

Redactie en fotografie: Doelgroep in Beeld, eindredactie: ZonMw

Meer informatie

Naar boven
Direct naar: InhoudDirect naar: Onderkant website